Mijn verhaal

Het was Koningsdag, 2022.

Ik zou naar een festival gaan, maar ik voelde me zo slecht, dat ik mijn kaartje verkocht. In plaats daarvan zou ik even een rondje lopen in centrum Breda. Maar tijdens dat rondje, kwam alles zo hard op me af… te veel mensen, het geluid te hard en wat was ik moe. Binnen 20 minuten was ik thuis en terug in bed.

En vanaf dat moment werd dat mijn vaste verblijfplaats.

Ik kon alleen nog van bed naar bank en toilet bewegen en verder niets. Ik kon niet meer tegen geluid en ik kon niet meer tegen licht. Het was niet zomaar een vermoeidheid. Het was uitputting tot in het diepste van mijn kern en iedere cel in mijn lichaam.

Ik had geen energie om te bewegen. Geen energie om eten voor mezelf te maken. Ik kon niet lezen, tv kijken, of muziek luisteren.

Als ik mijn telefoon zag oplichten, was ik blij dat iemand contact zocht, maar het licht van het scherm was al te veel prikkels, laat staan lezen en dan ook nog reageren.

Het was geen kwestie van willen of ‘gewoon doen’.

Ik kón niks meer.

Mijn zenuwstelsel was compleet “burned out”.

Oftewel, als je je lichaam ziet als een computer met draden naar ieder deel van het lichaam… Kon ik in mijn hoofd wel dingen willen aansturen, maar de draden er naartoe waren doorgebrand. Er kwam geen beweging in.

Met het besef hoe enorm F*CKED ik was, begon ik te huilen… althans dat probeerde ik. Maar toen realiseerde ik me hoeveel energie huilen kost. En mijn lichaam had die energie niet. Geen energie om te schokken, geen energie voor tranen, heel mijn lichaam zat vast.

En mijn hoofd, daar waar altijd wel iets in werd gedacht of waargenomen, was helemaal LEEG.

Ik werd me ervan bewust hoe leeg mijn hoofd was.

Ik werd de observeerder van mijn gedachten, maar zonder gedachten.

(En dat is wat, voor iemand met een neurodivergent brein, die altijd aan stond.)

Ik werd dus eigenlijk de observeerder van niets, of van alles, in mezelf.

Ik was in de optimale staat van meditatie, of ik nu wilde of niet. En met die leegte in mij, kwamen er hele ‘spirituele downloads’.

Dat ik verkeerd geïncarneerd ben (mijn ziel zat niet goed in mijn lichaam).

Dat ik daarom zoveel ziekte meemaakte in mijn leven.

Dat ik vorige levens had, die vreselijk waren, waarvan de zielsherinnering me in dit leven tegenhoudt om in mijn volle potentie te leven.

Ik besefte me hoe mijn zenuwstelsel daardoor waarschijnlijk al mijn hele leven op ‘aan’ stond. Fight, flight, freeze of fawn. Altijd scannen voor gevaar, anticiperen, mezelf aanpassen. Dit was niet zomaar long covid of Lyme of een ‘normale burn-out’… dit was een opstapeling van mijn hele leven.

Mijn pad van heling op alle lagen startte (fysiek, emotioneel, spiritueel, mentaal, energetisch). De juiste mensen kwamen op mijn pad. Iedere dag besteedde ik tijd aan o.a. traumaheling, mijn zenuwstelsel, diep innerlijk werk.

Maar wat er gebeurt als je trauma heelt… is dat je zenuwstelsel eindelijk los kan laten. En dan word je nog veel meer moe.

Zie het zenuwstelsel als een elastiek die veel te lang onder spanning heeft gestaan. Dat elastiek is uitgerekt en wanneer de spanning er af gaat, hangt ‘ie een tijd slap. Net als dat elastiek heeft het zenuwstelsel tijd nodig om te herstellen van de zwaarte die het heeft gedragen.

En dus werd ik na de eerste maanden alleen maar zieker. Ik sliep 18 uur per dag en de uren dat ik wakker was, zat ik als een zombie voor mezelf uit te staren. Ik had zelfs geen energie om een boodschappenlijstje uit te tikken zodat mijn moeder de boodschappen voor me kon doen. “Doe maar wat” zei ik, als ze een paar minuten bij me was om bakjes eten af te geven. Want langer dan een paar minuten kon ik zelfs mijn moeder niet in mijn huis verdragen, dat waren veel te veel prikkels. Ja, het was echt intens heftig.

Ik probeerde van alles om mijn lichaam te ondersteunen in het helingsproces. Lever en darm reinigingen, veel acupunctuur, parasieten kuren, zware metalen detox, meerdere keren het plantmedicijn kambo, planten en kruiden thee en tincturen, supplementen, heel veel gezond voedsel, enzovoorts. Ik geloof dat het allemaal heeft bijgedragen aan mijn herstel.

Met de tijd ging het een beetje minder slecht.

Na maanden kon ik 10 minuten een rondje lopen per dag. Na heel lange tijd kon ik het verdragen om mensen kort te zien, wat muziek te luisteren of een klein tekstje te schrijven.

Ik ervaarde de afgelopen jaren niet alleen veel ziekte en eenzaamheid maar ook veel verlies. Ik ervaarde welke mensen in mijn leven zouden blijven, als ik zelf helemaal niks meer te geven had, als ik zelfs geen energie had om uit mezelf een appje te sturen. En dat was een heel pijnlijke ervaring. Ook verloor ik mijn werk, had ik zorgen over wel/niet krijgen van een uitkering en mijn woning kunnen aanhouden, moest ik afscheid nemen van meerdere familieleden en verloor ik contact met de buitenwereld.

Maar wat ik vooral verloor waren oude overtuigingen over het leven. Oude versies van mezelf. Ik verloor een enorme shitload aan bagage die ik nu niet meer hoeft te dragen. Ik verloor angsten en overtuigingen die me beperkten in het leven. En dat is welkom. En ik snap nu dat sommige winsten in het leven alleen kunnen plaatsvinden als er ook verlies is.

Want het oude moet ruimte maken voor het nieuwe.

Iedere dag besteedde ik tijd aan mijn heling door in een dagboek te schrijven, te reflecteren op situaties en mijn gedrag in het verleden en mijn emoties de ruimte te geven. Soms deed ik een energiehealing bij iemand en huilde ik de hele week erna 4 uur lang per dag. En zo huilde ik er met iedere traan, trauma uit, en verwerkte ik oude situaties in mijn leven. En uit andere levens.

Ik leerde mezelf steeds beter kennen. Ik voelde steeds meer wat mijn zielspad is, wat ik in dit leven kom doen op Aarde. Ik ontdekte dat ik een lichtwerker/sterrenziel ben en dat mijn lichtkracht groot is. Mijn verbinding met ‘daar boven’ is sterk. Ik ben enorm helderziend, helderhorend, helderwetend en helderruikend. Een healer. Iemand die andere mensen helpt bij hun heling. Dat gebeurt al als ik bij mensen ben. Maar ik doe dit vooral heel actief in mijn dromen.

Zodra ik slaap, reis ik heel makkelijk astraal: energetisch uit het lichaam stappen. En dan reis ik door tijd en dimensies. Ik ben me er dan ook vaak bewust van dat ik droom, kan dromen naar mijn hand zetten en kan met anderen praten of contact hebben met mijn gidsen/engelen, enzovoorts. Ik zag zo andere levens van mezelf en voorouders, gaf heling aan hen en nam de levenslessen ervan mee naar het hier en nu. Veel (verloren) zielen zoeken mij op in mijn dromen. Ook overdag zie ik soms beelden met mijn derde oog als ik mijn ogen dicht doe. Mijn spirituele gaven groeiden enorm de afgelopen jaren. Want trauma is hetgeen wat de spirituele gaven en intuïtie bij mensen blokkeert.

Ik ben een droomontwakener, iemand die anderen kan begeleiden en ondersteunen in het leven door middel van mijn dromen. Ik help mensen o.a. met traumaheling, het reinigen van hun velden en ik help ze op weg naar dat wat ze graag willen. Ik heb zulke bijzondere dromen gehad en ook ervaringen waarbij een kanaal van ‘boven’ zich opende naar mij en waarbij ik echt toegesproken werd. Ik heb ook lichtwezens bij me gehad aan bed, die aan mij werkte, en me zo hielpen in mijn heling, en die me ook hielpen om te activeren in mijn gaven.

En ja, zo werd mijn verhaal over ziekte en herstel ineens heel spiritueel.

Maar dat is wie ik óók ben. En dat ga ik ook omarmen.

Deze intense ziekteperiode was niet alleen een periode van enorme heling maar ook een initiatie en activatie om met mijn spirituele gaven te gaan werken.

Deze zieke jaren waren enorm moeilijk, emotioneel intensief en frustrerend lang en saai. Maar ik voelde ook dat het nodig was. Ik snapte wat er plaatsvond. Ik moest deze ziekte meemaken om te groeien naar wie ik echt wil zijn. Mezelf. Dit weten, en al die spirituele ervaringen, gaven mij echt hoop dat ik er uit zou komen.

En ik ben er steeds meer aan het uitkomen.

Ik ben niet meer wie ik was.

Maar ik ben steeds meer wie ik echt ben.

Aangenaam kennis te maken  ;)