Mijn leven begon met een heel moeilijke bevalling van 36 uur, waarbij ik vastzat in het geboortekanaal. De eerste twee jaren van mijn leven huilde ik continu, hele dagen en nachten lang. Tenzij ik werd vastgehouden door een van mijn ouders, of in een kinderwagen lag die in beweging was. Mensen zeiden tegen mijn ouders dat ze me niet zo moesten verwennen, of dat ik 'niet lief' zou zijn omdat ik zoveel huilde, maar mijn moeder geloofde dat gelukkig niet en vertrouwde op haar intuïtie om er voor me te zijn zoals ik nodig had. Mijn vader ontmoette ook een man die magnetiseur was, die zei tegen hem "ze krijgt veel te veel prikkels binnen".

​

Als we er nu op terug kijken heeft mijn geboorte en babyperiode natuurlijk te maken gehad met het héél 'hoog' gevoelig zijn. Mijn moeder herinnert zich ook nog momenten waarbij ik een paar jaar oud was en dingen wist, die ik helemaal niet kon weten. Op mijn 4e ben ik erg ziek geworden en moest ik naar het ziekenhuis waar ik werd opgenomen. Ik was volledig uitgedroogd en had veel te veel aan witte bloedcellen.  Het bleek Lyme te zijn en ik kreeg een maand lang antibiotica. Achteraf zei een specialist dat het toch geen Lyme was. Nu op mijn 34e geloof ik dat het dat wel was, en dat ik er ook de rest van mijn leven last van heb gehad. 

​

Als kind was ik stil, verlegen, onzeker. Vooral in groepen. In een vertrouwde omgeving was ik een heel ander persoon. Toen mijn ouders scheidden toen ik 9 jaar was, kwamen we bij mijn moeder Carry en (stief)vader Ad te wonen. Dit was een tijd wennen maar ons gezin heeft me echt veel liefde, steun en veiligheid gegeven. Het contact met mijn biologische vader is toen veel minder geworden. 

 

Omdat ik in mijn laatste basisschool switchte van een vrije school (zonder cito-toets) naar een standaard school en mijn cito-toets erg slecht maakte, moest ik naar het vmbo. Dat was even schrikken want mijn eerdere adviezen waren altijd gymnasium of atheneum geweest. 

​

Op het vmbo zat ik echt niet op mijn plek. Ik haalde hoge cijfers zonder te leren, maar ik kon me er niet thuis voelen. Deze leerlingen hadden een heel andere mentaliteit en de leerstof was voor mij veel te simpel, dus ik verveelde me heel erg. Meiden die ik voorheen vriendinnen noemde, lieten me na een tijd ook alleen fietsen. En later pestten sommige meiden me zelfs onderling. Ik voelde me heel alleen, werd niet uitgenodigd en werd er erg onzeker door. 

 

Ik was veel moe en in deze jaren begon ook mijn chronische nek- en hoofdpijn die ik nu (op mijn 34e) nog steeds regelmatig heb. Ik studeerde summa cum laude af en zei met een middelvinger gedag tegen deze school en mensen.

​

Thuis was er gelukkig veel liefde en ondersteuning. Ad was hoofd communicatie van gemeente Breda maar ook o.a. heel goed in Transactionele Analyse (psychologie) en onze keukentafel-gesprekken waren daarom altijd heel intellectueel. Met een goede dosis humor. En veel honden en soms een nestje puppen. Mijn ouders waren vaak met de honden trainen in velden in de buurt. In de vakanties werkte ik vanaf deze tijd fulltime als bode bij de gemeente Breda. 

​

Toen ik na deze tijd naar de havo ging op het OLV in Breda, was dat een heel fijne verandering. Ik heb hier veel vriendinnen en echt een leuke tijd gehad. Ook al ben ik in deze tijd echt ziek geweest met de ziekte van Graves (auto-immuunziekte aan de schildklier en ogen). Ook zagen ze dat ik eerder al Pfeiffer had gehad. Ik had 4x te veel aan het schildklierhormoon T4 in mijn bloed, had veel lichamelijke klachten (PDS, erg vermoeid, moeite met concentreren etc), moest veel eten en liep in de winter in een hemdje door school en dan had ik het nog heel warm. Gelukkig had ik een hele fijne mentor en decaan die het voor mij mogelijk maakte dat ik mijn diploma kon halen met een aangepast rooster, waarbij ik maar 4 uur naar school ging per dag en de overige lessen dus mistte. Toch slaagde ik cum laude. 

 

Toen ik hulp kreeg bij studiekeuze moest ik huilen. Helemaal niks leek me leuk. En ik maakte me zorgen of ik een opleiding überhaupt wel kon halen. Ik koos voor een opleiding Management, Economie en Recht zodat ik veel keuze zou hebben als ik was afgestudeerd. Dacht ik. Ik vond de opleiding niet bijzonder of leuk maar interessant genoeg om af te ronden. In deze periode ging ik iedere week uit met vrienden en verder moest ik veel rusten en had ik veel hoofdpijn en concentratieproblemen. Ik ging ook naar het revalidatiecentrum voor chronische vermoeidheid en begon voorzichtig met sporten. De eerste keer hardlopen hield ik zes minuten vol weet ik nog. Maar het was een begin. 

 

Ik moest leren leven met mijn ziekte, kreeg ik steeds te horen. Dat wilde ik niet, ik wilde beter worden. Het sporten was een manier voor mij om mijn gezondheid op een positieve manier te beïnvloeden.

 

Mijn (stief)vader Ad kreeg in 2011 de diagnose kanker, dat zorgde vanaf dit moment tien jaar lang voor zorgen en verdriet. 

 

Na mijn opleiding kon ik geen baan vinden dus accepteerde ik een tijdelijke baan in de klantenservice voor een zorgverzekeraar. Toen ik hierna eindelijk een baan in de uitzendbranche vond, zat ik ook hier echt niet op mijn plek. Qua werk niet, maar ook niet hoe ik werd behandeld.

 

Ik besloot door te gaan voor een Masteropleiding in Communicatie- en Informatiewetenschappen op Tilburg University. Tijdens mijn opleiding Bedrijfskunde heb ik een half jaar stage gelopen bij gemeente Breda en dat had mijn interesse gewekt om door te studeren in de Communicatie.

 

Net voordat ik startte kreeg ik opnieuw de diagnose Ziekte van Graves, omdat mijn schildklierwaardes weer veel te hoog waren. Dit zorgde ervoor dat ik moest stoppen met een bijbaan die ik net was gestart. Ik kreeg weer medicatie en ondanks dat de vermoeidheid en andere gezondheidsklachten weer aanhielden, heb ik ook deze opleiding binnen de 1,5 jaar gehaald, zonder een herkansing te hoeven doen. Tijdens de studie ging mijn relatie uit en dat was verdrietig. We woonden samen in een appartement in Breda centrum en ik kon daar gelukkig blijven wonen. 

​

Ik ging werken voor mijn ouders, de Academie voor Waarderend Vernieuwen. We werkten aan nieuwe manieren van besturen, door op een waarderende manier te kijken naar de huidige situatie. We betrokken inwoners, maatschappelijke instellingen, onderwijs, raadsleden en wethouders. Via hen werkte ik drie dagen per week als communicatieadviseur voor de gemeente Bergen op Zoom. Ik volgde in deze periode ook nog een extra communicatieopleiding bij van der Hilst en een cursus NLP + TA. 

Daarnaast werkte ik in deze tijd een half jaar zelfstandig onder 'Puur Prinse' waarbij ik een communicatieplan schreef voor een Roosendaalse stichting. Ik schreef me ongeveer een jaar later uit.

 

Met mijn gezondheid ging het erg slecht in de periode dat ik in BoZ werkte. Ik kon heel veel voedingsmiddelen niet meer eten en volgde een streng en onsmakelijk dieet, voelde me heel zwak, kon me niet concentreren, moest continu gapen en was heel moe. Ik sliep maar een paar uur per nacht en had ook veel slaapverlammingen. Een soort nachtmerries waarbij je half wakker bent. Iedere keer als ik dacht dat ik uit de nachtmerrie ontsnapt was, bleek ik toch nog in de slaapverlamming te zitten. Dit was zo ontzettend slopend. Ik kreeg een slaaponderzoek in het ziekenhuis en begeleiding maar dat hielp niet. De huisarts kon ook niet helpen. Ik deed zelf (jarenlang al) onderzoek en besloot aan de probiotica te gaan. Heel veel probiotica. Toen herstelde ik steeds meer (maar nooit helemaal). De slaapverlammingen verdwenen. De darmklachten werden minder. Na de gemeente Bergen op Zoom ging ik werken bij gemeente Roosendaal.

​

In 2020 overleed Ad. Ik was niet thuis toen het gebeurde maar wist wel dat het slecht ging. Ik was aan het huilen, en plots was er een moment dat even al mijn verdriet er niet was. Er was vrede, kalmte. Ik wist "hij is overleden". En toen ineens was dat mooie moment weg, en voelde ik al mijn emoties weer. De maanden erna waren moeilijk voor ons als gezin van nu drie personen. Mijn moeder en ik voelden Ad nog heel erg bij ons, tot op de dag van vandaag voelen we dat en praten we soms tegen hem alsof hij er nog is. Zijn verlies heeft mijn spiritueel ontwaken getriggerd, al besefte ik dat toen nog niet. Mijn hart brak, maar mijn hart brak open. Jaren later las ik een boek over Tweelingzielen. Daarin stond dat als iemand van jouw tweelingzielen-groep overlijdt (8 zielen totaal), dat dan de andere tweelingzielen dat voelen. Ik wist toen dat Ad een tweelingziel is van mij. En hij is de tweelingvlam van mijn moeder. Dit is heel bijzonder beseffen we ons allebei, want het komt maar heel zelden voor dat deze zielen tegelijkertijd een leven op aarde hebben. In mijn dromen zie ik Ad heel vaak. Hij helpt ons echt op ons pad. 

​

Terwijl werkte ik nog voor gemeente Roosendaal. Net toen ik de kans kreeg om door te groeien naar een hogere functie met meer verantwoordelijkheid werd ik ziek. Ik hoopte dat het gewoon covid was en dat ik binnen een paar dagen zou opknappen.

 

Maar dagen werden weken, weken werden maanden en maanden werden jaren. 

​

In deze tijd 'ontwaakte' ik en ontwikkelde mijn spirituele gaven zich verder. Je leest er meer over in deze blogpost. 

​

En nu ben ik hier. 

​

Nu ben ik die healer, priesteres, sjamaan, of gewoon simpel energetisch therapeut en life coach. 

​

Die droomontwakener die door dromen reist en jou kan helpen om vrij te breken uit karmische cyclussen, patronen, blokkades en trauma die jou ervan belemmeren om jouw droomleven te leiden.

 

In dit verhaal staat niet alles, sommige dingen zijn te privé om te delen. 

​

Misschien heb je een vergelijkbaar verhaal, of misschien is je leven wat vrediger verlopen. Hoe dan ook, je bent welkom als je echt een 'ja' voelt om met mij te werken. 

​

​

.